Luksusowe wakacje i wille za OCEAN NIEWINNEJ KRWI. Jak niewyobrażalna klątwa zniszczyła ich UMYSŁY I UDERZYŁA W DZIECI
Z pozoru zwyczajne, zakurzone akta i przesłuchania z początku lat dziewięćdziesiątych skrywają tajemnice, od których dosłownie cierpnie skóra. Wiosną tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego pierwszego roku, w niewielkim pokoju w Twerze, starszy i schorowany mężczyzna, Dmitrij Tokariew, zaczął metodycznie, z przerażającym chłodem opowiadać o procedurach, które przez pół wieku pozostawały najpilniej strzeżoną tajemnicą totalitarnego imperium. Z jego relacji wyłonił się obraz morderczej maszyny, która nie miała nic wspólnego z chaosem wojny, lecz przypominała pedantycznie zorganizowane przedsiębiorstwo. Tokariew, dawny szef lokalnego zarządu bezpieki, ze szczegółami opisał, jak z centrali przybyła specjalna, zaufana elita, której jedynym zadaniem było masowe odbieranie życia. Nie byli to przypadkowi żołnierze, lecz bezwzględni specjaliści od mokrej roboty, którzy zjawili się na prowincji z walizkami pełnymi niezawodnej, niemieckiej broni.
Na czele tej upiornej grupy stał Wasilij Błochin, człowiek do zadań specjalnych, wspierany przez współpracowników takich jak Nikołaj Siniegubow czy Michaił Kriwienko. Ich metody pracy przypominały najgorszy koszmar. Przebierali się w długie, skórzane fartuchy rzeźnickie, zakładali ciężkie rękawice z mankietami oraz czapki chroniące przed rozbryzgami. W specjalnie wygłuszonych filcem piwnicach, przy włączonych silnikach potężnych ciężarówek maskujących odgłosy, metodycznie likwidowali kolejne transporty polskich oficerów, policjantów i urzędników. Po zakończonej zmianie na tych państwowych rzemieślników czekały wiadra spirytusu, luksusowe wędliny, a następnie niezwykle hojne nagrody. Dygnitarze w centrali przyznawali im premie finansowe stanowiące równowartość rocznych pensji, luksusowe apartamenty w sercu stolicy oraz wysokie odznaczenia państwowe, wmawiając im, że wykonują tytaniczną pracę dla dobra ojczyzny.
Zbrodnia doskonała jednak nie istnieje, a ludzka psychika nie jest zaprogramowana do bezkarnego znoszenia takich okrucieństw. Choć żaden z bezpośrednich wykonawców tych wyroków nigdy nie stanął przed niezawisłym sądem, systematycznie niszczył ich własny umysł. Niemal wszyscy członkowie grupy Błochina zakończyli życie w skrajnej agonii. Piotr Maggo, uchodzący za weterana i instruktora w tym potwornym fachu, zapił się na śmierć w ataku delirium, widząc wyimaginowane postaci w swoim luksusowym mieszkaniu. Inni funkcjonariusze, tacy jak Iwan Antonow czy bracia Szygalew, zapadali na ostre psychozy, panicznie bali się ciemności i umierali przedwcześnie w całkowitym zapomnieniu. Sam Błochin, obwieszony orderami i awansowany na stopień generalski, po politycznych przetasowaniach został pozbawiony wszelkich przywilejów, odarty ze stanowiska i pozostawiony samemu sobie. Skończył jako wrak człowieka, nękany przez alkoholowe paranoje, odtrącony przez ten sam system, któremu tak ślepo służył.
Na szczycie tej mrocznej hierarchii stali jednak ludzie, którzy nigdy nie ubrudzili rąk krwią, a wyroki wydawali zza eleganckich biurek w oparach drogiego tytoniu. Wsiewołod Mierkułow i Bogdan Kobułow, intelektualiści i koneserzy sztuki, jednym pociągnięciem pióra posyłali na śmierć tysiące niewinnych, traktując to jako zwykłą pracę biurową. Złudzenie absolutnej władzy prysło wraz ze zmianą władzy. Obaj dygnitarze zostali aresztowani, a następnie rozstrzelani w podziemiach bunkrów, dokładnie w ten sam sposób, jaki wcześniej chłodno zaplanowali dla swoich ofiar. Zupełnie inaczej potoczyły się losy Piotra Soprunienki, który jako logistyk odpowiadał za ewidencję i obieg dokumentów. Ten biurokrata, sprytnie ukrywający się za procedurami i pieczątkami, dożył spokojnej starości w centrum miasta, do samego końca cynicznie wypierając się jakiejkolwiek wiedzy o prawdziwym przeznaczeniu wywożonych w nocy transportów.
Najbardziej wstrząsający rachunek za te czyny musieli jednak zapłacić ci, którzy nie pociągali za spust ani nie podpisywali rozkazów. Dzieci i wnuki elitarnych oprawców dorastały w cieplarnianych warunkach, bawiąc się w przestronnych apartamentach pełnych przedwojennych antyków, nie mając pojęcia, że ich dostatnie życie ufundowano na masowych grobach. Uczono ich, że ojcowie i dziadkowie byli krystalicznymi bohaterami narodowymi. Prawda, która ujrzała światło dzienne po dekomunizacji i otwarciu tajnych archiwów, była dla wielu z nich druzgocąca. Rodziny przyjęły różne strategie przetrwania, od agresywnej negacji faktów i stawiania monumentalnych pomników swoim przodkom, po paniczne zmienianie nazwisk i ucieczkę z życia publicznego. Trzecie pokolenie musiało zmierzyć się z niewyobrażalną traumą, po cichu i anonimowo odwiedzając cmentarze ofiar, by w samotności próbować odpokutować za grzechy, których nie popełnili. Losy tych rodów to ostateczny dowód na to, że totalitarna machina zawsze na końcu zdradza i niszczy swoich najwierniejszych sług, a ukrywana latami prawda zawsze wystawia bezlitosny rachunek.
